Gloster Gladiator


Up / terug

Meester modelbouwer Doug McHard deelde in Juli 1971 weer eens een van zijn ongeloofelijke creaties in het Engelse blad “Aeromodeller”.

Aan zijn didactische kwaliteiten heeft het nooit gelegen: dat weinigen zijn resultaten konden evenaren lag gewoon aan het feit dat hij de lat zo hoog legde.

Op schaal 1:36 is de Gladiator net geen “Peanut Schaal” van 33 cm en dus was ik zo vrij om de PDF van Outerzone iets te vergroten.

Dit wordt mijn derde Gladiator. De eerste (1980) woog 18 gram, was niet luchtwaardig en is vervolgens gesloopt. Nummer twee (1992) kwam uit op 12 gram en maakte korte vluchten in België en Engeland, maar er zat iets fout. De meester zelf zei nog tegen mij dat het in principe “rond had moeten zweven” maar helaas was er geen gelegenheid voor hem om er een kritisch oog op te werpen. Nummer twee werd in Engeland aan een kind geschonken. Om mij onduidelijke redenen heb ik geen plaatjes van mislukte projecten – ontkenning?

Hieronder een indruk van het artiikel in Aeromodeller, Juli 1971

Nou daar zijn wij dan in 2016 beland, nog steeds worstelend met de McHard Gladiator. Als eerste maken wij mallen voor de te lamineren vleugeluiteinden en staart. Schilfers balsahout worden met het davidschaafje gemaakt en daarna in verdunde witte houtlijm geweekt.

Of deze methode echt lichtere resultaten brengt dan de alternatieve constructies staat voor mij niet vast en sneller is het zeker niet, maar de uitkomst kan netter en sterker zijn.

Zodra de gelamineerde onderdelen goed bevonden zijn kan de interne structuur ingevuld worden. Terwijl de lijm droogt worden de ribben van 1/32 duims hout uitgesneden, tussen hun mallen gespeld en gelijkgeschuurd. Ook komt er een uitsparing voor de hoofdligger. Er zijn 5 verschillende ribmaten. Op zwaar belaste plaatsen worden ribben van 1/16 duims hout ingezet.

Hieronder wordt de onderste vleugel gebouwd met gebruik van de voorgevormde vleugel uiteinden en de uitgesneden ribben.

Het plaatje hieronder laat de bouw van bovenvleugel zien met de omhooggehouden vleugel uiteinden, waardoor de benodigde V-stelling ontstaat. Het schuren van de voor- en achterlijsten is een delicate en moeizame klus die veel geduld vereist en meer tijd kost dan de opbouw zelf.

Omdat mijn weegschaal de individuele onderdelen niet meten kan moeten kielvlak en stabilo samen worden gewogen.

Het originele ontwerp van Doug McHard had twee losse stabilo helften. Zijn aanwijzingen volg ik geen derde keer op en ik ben zo vrij om dit onderdeel nu in één geheel uit te voeren omdat dat zoveel eenvoudiger is.

De straf voor een iets hardere lat als hoofdligger voor de ondervleugel was 0,2 gram – een gewichtstoename van bijna 20%.

Hieronder worden de rompzijkanten gestapeld om ze enigszins gelijk te krijgen. Op deze grootte valt het erg tegen om dingen identiek en volgens tekening nauwkeurig te krijgen – het sterke licht boven de eetkamertafel is vaak onvoldoende en meer dan eens is een onderdeel losgesneden en opnieuw bewerkt.

Ten opzichte van de tekening is het achterste ophangpunt van de rubberaandrijving één vak naar voren gebracht en verhoogd. Op de snijplank liggen de uitgesneden schot-onderdelen die de vierkante basisconstructie later zijn ronde vormen zullen gaan geven. Ter identificatie zijn de papieren sjablonen vastgeprikt aan de stukjes balsahout.

Al prutsend probeer ik mij te herinneren hoe ik dit allemaal twee keer eerder voorelkaar kreeg.

De motorkap is als het ware een klein vat gemaakt van balsahouten schijven, ringen en een 40-tal 1,5 mm stokjes.

Het geverfde exemplaar rechts kwam in 1980 tot stand en werd niet hergebruikt omdat ik een betere wilde..

De smalle, hoge wielen moeten zorgvuldig gemaakt worden om mooi rond te kunnen draaien. Lagers van zeer dun messingbuis worden ondersteund door een stukje rondhout. Door het buisje wat lang te houden kan het wiel in een Dremel boor zuiver gedraaid worden. Na afloop wordt het teveel aan buis weggesneden. Dunne secondenlijm doordrengt het zachte hout in de onmiddelijke omgeving van het lager.

Bolle wieldoppen worden uit een verwarmd vel kunstof geperst. De hulpmiddelen stammen nog uit 1980 en voldoen prima.

Doug McHard bevool voor de te persen onderdelen dunne folie aan: “five thou” oftelwel 5 duizendste van een duim. Mijn 20% te dikke materiaal voelt al zo slap aan!




Omhoog